Classics Apeldoorn 2015-11-22

Classics Apeldoorn 22 november.
En weer was het vroeg opstaan en vertrekken op zondagmorgen.
De reis verliep voorspoedig. Geen minuut stilte in de auto.
Huub en ik hadden elkaar genoeg te vertellen. Slechts kort gesproken over de te volgen tactiek.
De informatie die wij over het toernooi van WSV Apeldoorn hadden gekregen, liet  zien, dat het toernooi dit jaar groter was dan vorig jaar, maar dat het niveau ook hoger moest zijn. Ik kende talloze bekende namen van vorige toernooien.
We verwachtten dat we dit jaar blij mochten zijn wanneer we de finalepoule zouden bereiken. Dan moesten we in de ochtend-poule tenminste 2e worden, dus 4 van de 5 wedstrijden winnen. We zouden dan  bij de beste 10 koppels horen.
Het begon voorspoedig. De eerste 2 wedstrijden gingen gemakkelijk. Lekker warm gespeeld. Verwonderd keken we elkaar aan.
Daarna, nog meer verwondering.
Alle 5 de wedstrijden gewonnen, ook tegen de toernooiwinnaar van vorig jaar. Zij feliciteerden ons zeer sportief met het vertoonde spel (21-12).
Aangezien onze laatste wedstrijd voor de pauze nogal lang duurde, konden we weer als één van de laatsten van het heerlijk hapjesbuffet gaan genieten. Geen nood, een beetje in een hoek maar wel met meer dan voldoende hapjes voor onze neus.
Je moest uitkijken dat je er niet te veel van ging nuttigen, immers er volgde nog een middagsessie.
 
We werden in poule 1A ingedeeld. Liever had ik 1B gehad. Ik schatte het niveau daar toch wat minder.
Ook hier verrasten wij onszelf. De eerste 2 wedstrijden gewonnen met redelijk verschil.
De derde wedstrijd zou de belangrijkste worden.
Tegenstanders: Vader en moeder Sommers, de ouders van onze nationaal kampioen Paul.
Vader Koos staat, voor de insiders, 10e op de nationale ranking lijst en moeder Rike 50e. Ter vergelijk: Ik sta 99e.
We hadden bij vorige wedstrijden gezien, dat Koos bij elke, maar dan ook bij elke bal met veel bravour naar het net stormde. Ieder koppel, waartegen zij tot dan toe hadden gespeeld, was hierdoor duidelijk geïntimideerd.
Tactiek? Hoge ballen die hij moest smashen en korte ballen, net over het net, die hij dan omhoog moest spelen. En dan zelf nog zo veel als mogelijk aan het net verschijnen.
Het werkte!!! Het werd de wedstrijd van de dag, eigenlijk de finale waardig, volgens de vele toeschouwers.
Huub en ik speelden beiden een puike partij. Na vele schitterende rallies stond het uiteindelijk 19-19.
Toen smashte Koos een bal 10 cm uit. Oef!! 20-19. Riki werd blijkbaar wat zenuwachtig, want de daarop volgende diepe bal van Huub op haar backhand, kon ze niet meer retourneren. 21-19!!
 
We hadden gewonnen. Inwendig wilden we het wel uitschreeuwen van blijdschap, maar er verscheen, ook na de enigszins "zure" felicitaties van de Sommertjes, slechts een brede glimlach op onze gezichten. Yes, dat hadden we mooi geflikt.
Vele complimenten volgden na deze prachtige partij.
Nog één wedstrijd voor de finale?
 
Waarom, blijft weer een raadsel, maar de laatste wedstrijd van de poule, verloren we met 21-19, na een 14-6 voorsprong. Dachten we dat we er al waren?
Er moest geteld worden. 3 teams gelijk met 3 overwinningen. Het laatste team had te weinig punten. De Sommertjes en wij hadden er beiden 82. Maar..... omdat wij de onderlinge wedstrijd hadden gewonnen, stonden we in de finale.
 
De tegenstander was een aanmerkelijk jonger koppel van Relax uit Didam.
Zij hadden nog geen wedstrijd verloren.
Wij hadden het gevoel van, de dag kan toch niet meer stuk, dus begonnen we vrij ontspannen aan de finale. (onze 10e wedstrijd)
De wedstrijd verliep lang niet zo spectaculair als tegen Riki en Koos. We bleven steeds een beetje aan de positieve kant van de score. Uiteindelijk 20-15 voor ons.
Er volgde weer een prachtige diepe bal van Huub, ik naar het net, en de bal heerlijk onhoudbaar naar de zijkant geplaatst.
Toen was ik even de kluts kwijt. Ik stond nog aan het net, liep vervolgens snel naar de beide scheidsrechters om die te bedanken, kwam toen het spontaan feliciterende koppel uit Didam tegen en realiseerde me toen pas dat Huub ergens achter me moest staan.
Twee heel blije mensen die een schitterend toernooi hadden gespeeld.
Waarschijnlijk voor beiden, het beste ooit.
20151122115536 
Heerlijk geconcentreerd gespeeld, geen onvertogen woord en bovenal een constant hoog niveau met soms pieken omhoog.
Bij de prijsuitreiking, 2 aan elkaar getimmerde vogelkooitjes, gemaakt door gehandicapten en een drinkbeker, volgens mijn vrouw, van Blokker, konden we merken dat het groot aantal deelnemers en toeschouwers ons die prijs ook gunden.  Later in de kantine liet men dit ook duidelijk merken.
Naar hun zin gingen we te vroeg naar huis, echter na beloofd te hebben, dat we het volgend jaar, zouden terugkomen naar dit uitstekend georganiseerd toernooi.
In de auto op de weg terug hebben we, ondanks het slechte weer vóór Nijmegen, genoten van deze prachtige dag.
 
We waren trots op elkaar. Huub, bedankt!!